Het middeleeuwse kasteelcomplex

In een landschap van uitgestrekte bossen en diepe kloven liggen in een slinger van de rivier de Maronne de zeven Torens van Merle dicht tegen elkaar aan. Ze zijn tussen de 11de en de 15de gebouwd, elk door een andere kasteelheer.

De 'Torens van Merle' is een middeleeuws kasteelcomplex, gebouwd op een hoge rots in een slinger van de rivier de Maronne, midden in de heuvels en bossen van de Xaintrie, een authentiek gebied in de Corrèze tussen de Dordogne en de Auvergne.   

Een historisch beladen plek

Het kasteel was onneembaar totdat het kanon zijn opwachting maakte. Het kasteel, met zijn natuurlijke bescherming van steile hellingen in de lus van een rivier, vormde de grenspost tussen het hertogdom van Aquitanië en het burggraafschap van Auvergne. Van het begin af aan droeg deze legendarische rotspartij de naam 'Merulam': natuurlijke vestingplaats.

Vanaf de 12de eeuw werd deze verdedigingsplaats een 'heerlijkheid', met vrijheden en privilèges voor de bewoners. Waar normaliter één leenheer het gezag uitvoert, woonden hier 7 landsheren bij elkaar. Zij bouwden allemaal hun eigen vierkante kasteeltoren op één en dezelfde heuvel. Hierdoor konden verschillende families veilig bij elkaar wonen en waren zij niet gedwongen zich te verspreiden over een groot en in die tijd onherbergzaam gebied. Zo liepen zij geen extra gevaar op overvallen. Hierdoor leefden op dit kleine schiereiland meerdere adelijke families op een heel klein oppervlak samen: de landsheren van Merle, Veyrac, Pesteils, Carbonnières, Noailles, Saint Bauzile, d'Alboy...

In 1475, toen de honderdjarige oorlog werd beëindigd, brak een lange periode van vrede aan die voor voorspoed zorgde in deze kleine en levendige gemeenschap. Deze tijd werd in de tweede helft van de 16de eeuw wreed verstoord door de godsdienstoorlogen. De Tours de Merle liepen in die tijd zware schade op, en de bevolking leed bloedige verliezen. Tot 1574 diende het ernstig beschadigde fort nog als schuilplaats. 

De ruïnes van een middeleeuws dorp

In 1350 werd het kasteelcomplex met het bijbehorende dorp bewoond door een honderdtal edelen en boeren. Rond het kasteel stond een dertigtal huizen met rieten daken. Sommigen tegen elkaar aan, andere losstaand met een tuin eromheen. Ze lagen aan de voet van de berg en als het ware tegen de berg aangeplakt. In dit dorp met zijn bescheiden huizen was elke sociale klasse vertegenwoordigd: houthakkers, ambachtslieden, geestelijken, rechtsgeleerden, een notaris...

Aan het einde van de 17de eeuw stroomde het dorp leeg. De bewoners konden niet meer rekenen op de bescherming van de kasteelheren en vertrokken naar elders. Het kasteel en zijn dorp raakten hierna steeds meer in de vergetelheid.

Gelukkig is er toch veel bewaard gebleven en het kasteelcomplex herleeft dankzij de restauratiewerkzaamheden en de activiteiten rond het complex.

Sinds 1927 zijn de Tours de Merle een beschermd monument, een 'Monument Historique'.